Wednesday, 27 July 2011

పిచ్చుక



నువులేక మా చూరు బోసిపోయింది
కాన రాక మా పెరడు మూగపోయింది

మా పంట చేలు ,ధాన్యపుగాదెలు
వాకిళ్ళు ,బావులు బెంగపడ్డాయి

మా ఏటిగట్లు ,ఆ కోవెల మెట్లు
కాకమ్మ, చిలకమ్మా కధల నేస్తాలన్నీ కుమిలిపోతున్నాయి

నీ బుల్లికువకువలు,నువ్వు చేసే సందడులు
ఒకనాటి జ్ఞాపకాలుగా నిలిచిపోయాయి

ఆ గడ్డిపరకలు, ఈ చిట్టి ఒడ్లు
నీ గురుతుగా మాకు మిగిలిపోయాయి

సాంకేతికత  నీపాలిట బ్రహ్మాస్త్రం కాగా
కాలుష్యపు కోరలు కబళిస్తూ పోగా
మా నిర్లక్ష్యం,నిర్లిప్తత శాపమై తగలగా

అంతరించిపోతూ , అరుదైన జాబితాలో చేరిపోతున్నావు
మానవ మనుగడని ప్రశ్నిస్తూ సాక్ష్యంగా నిలిచావు

10 comments:

మధురవాణి said...

హుమ్మ్...

స్వామి ( కేశవ ) said...

చాలా బాగుంది ..

kallurisailabala said...

no words...link ichina swmiki thanks alot. chala chala bagundi

ఇందు said...

Yes! So true! :((

వేణూ శ్రీకాంత్ said...

హ్మ్ బాగారాశారండి నిజమే చూసి ఎన్నేళ్ళైందో :-(

sneha said...

మధురవాణిగారు ధన్యవాదాలు
స్వామిగారు ధన్యవాదాలు
శైల బాల గారు ధన్య్వాదాలు మీ మిత్రునికి కూడా మరొక్కసారి ధ్యాంక్స్ అండి
ఇందుగారు అవునండి:(
వేణుగారు చాలా తక్కువ అయిపోయాయి అండి :(

kiran said...

హ్మ్మం..బాగుంది...touching..

డేవిడ్ said...

నీ బుల్లికువకువలు,నువ్వు చేసే సందడులు
ఒకనాటి జ్ఞాపకాలుగా నిలిచిపోయాయి....superb.

sneha said...

కిరణ్ గారు ,డేవిడ్ గారు ధన్యవాదాలు

yallapragada h.kumar said...

చూరులోంచి జారిపోయిన పిచుక గురించి బాగా రాసారు... మన నిర్లక్ష్యాన్ని గుర్తుచేశారు